• تاریخ : ۱۶ام اردیبهشت ۱۳۹۷
  • موضوع : نیوز

رکنا: بنان می گفت: «کاروان را برای بعد از مرگم خوانده ام». به گفته همسرش او در اواخر عمر خود هم دلبستگی عجیبی به ترانه «رؤیای هستی» پیدا کرده بود تا آنجا که با این آهنگ می گریست.

۱۵ اردیبهشت ماه زادروز زنده یاد غلامحسین بنان، خواننده موسیقی کلاسیک و اولین خواننده آشنا با خط بین المللی موسیقی (نُت) هست که حتما شما با شنیدن نامش یاد قطعات ماندگار «الهه ناز» و «ای ایران» می افتید؛ مردی که یک سانحه او را مجبور کرد که ۲۸ سال چشم هایش را پشت عینک دودی پنهان کند. ایسنا در روایتی از زندگی این خواننده موسیقی کلاسیک آورده هست: زندگی غلامحسین بنان تحت تاثیر یک حادثه Incident قرار گرفت. او در ۲۷ دی ۱۳۳۶ به همراه دو نفر از دوستانش در راه بازگشت از یک میهمانی به سمت خانه بوده که ناگهان در حوالی کاروانسرای سنگی یک تانکر نفتکش فاقد چراغ ایمنی عقب و پوشیده از گل و لای در مقابلش سبز خواهد شد و تصادف Crash شدیدی بین خودروی بنان و آن تانکر نفتکش رخ می دهد. بعد از برخورد شدید، بنان از ناحیه صورت و چشم ها آسیب می بیند.
با انتشار خبر این تصادف در روزنامه ها و مجلات، سیل مردم به سمت بیمارستان روانه خواهد شد تا آنجا که به علت انبوه جمعیت و بر هم خوردن نظم بیمارستان، دفترچه ای در سالن انتظار بیمارستان قرار می دهند تا مردمی که موفق به عیادت از بنان نشده بوده اند در آن دفتر ابراز همدردی کنند و نوشته ای برای او به جای بگذارند. بنان برای معالجه به خارج از کشور مسافرت کرد و بعد از برگشت از این سفر تصمیم گرفت در مواضع هنری خود بازنگری کند.
او می گفت: «من از این پس کوشش می کنم آثاری اجرا کنم که واجد وزنی شاد و شعری امیدوارکننده هست. من جداً از ادامه شیوه قدیم که شباهت به مرثیه خوانی دارد خسته شده ام؛ البته در این زمینه سازندگان آهنگ باید با من یاری و همکاری کنند.»
از ماندگارترین ترانه های بنان می توان به آهنگ «آذربایجان» در مایه شور، «آمدی جانم به قربانت» در مایه بوسلیک، «الهه ناز» در مایه دشتی، «بهار دلنشین» در آواز اصفهان، «بوی جوی مولیان» در آواز اصفهان، تصنیف «توشه عمر» در دستگاه همایون، «یار رمیده»، «می ناب»، «خاموش»، «مراعاشقی شیدا»، «من از روز ازل»، «نوای نی» و سرود همیشه جاوید «ای ایران» در مایه دشتی اشاره کرد.
بنان «حالا چرا» و «کاروان» را بهترین آثار خودش می دانست و می گفت: «کاروان را برای بعد از مرگم خوانده ام». به گفته همسرش او در اواخر عمر خود هم دلبستگی عجیبی به ترانه «رؤیای هستی» پیدا کرده بود تا آنجا که با این آهنگ می گریست.
بنان که مدت ها از بیماری دستگاه گوارش و افسردگی رنج می برد، سرانجام غروب ۸ اسفندماه ۱۳۶۴ خورشیدی در بیمارستان ایرانمهر تهران درگذشت و بر خلاف وصیتش که مایل بود در گورستان ظهیرالدوله به خاک سپرده شود، در امام زاده طاهر کرج به خاک سپرده شد. برای ورود به کانال تلگرام ما کلیک کنید.

اشتراک در شبکه اجتماعی

گوگل پلاس فیسبوک تویتر لینکدین دیگ کلوب فیسنما